روش های تشخیص خراب شدن (دژنرسانس) دیسک بین مهره ای

توسط admin, اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۷

۱- رادیوگرافی ساده: ساده ترین وسیله در دسترس تشخیصی، عکس ساده رخ و نیمرخ از فقرات مبتلا است. ممکن است در رادیوگرافی ساده، کاهش لوردوزلومبار، گاهاً اسکولیوز و کم شدن فاصله بین مهره ای دیده شود. البته با مطالعات انجام شده معلوم شده که هیچ یک از یافته های رادیولوژیک در افراد علامتدرا و بدون علامت، ارتباط مستقیم با بیماری نداشته است. انجام رادیوگرافی مایل در فقرات لومبار، جهت تشخیص اسپوندیلولیستزیس و اسپوندیلولیز و در فقرات گردنی، جهت تشخیص تغییرات استخوانی هیپرتروفیک در ناحیه فورامن مناسب می باشد.

۲- میلوگرافی: امروزه با انجام MRI استفاده از میلوگرافی بسیار محدود شده است.

۳- CT اسکن: بیشترین نقش سی تی اسکن در تشخیص شکستگی در ستون مهره ها می باشد. همچنین می توان به کمک سی تی اسکن استئوفیت ها را به خوبی مشاهده کرد (سی تی اسکن بهترین وسیله برای دیدن کورتکس استخوان می باشد.)

۴- MRI: بر خلاف سی تی اسکن، ام آر آی نمی تواند کورتکس استخوان را نشان دهد، اما بهترین وسیله در تشخیص دژنرسانس دیسک، تومورها و عفونت ها می باشد وضعیت طناب نخاعی را نیز به بهترین وجه می توان به کمک ام آر آی مشاهده کرد.

توجه کنید که بیماری که با درد کمر غیر اختصاصی (non- specific) یا درد کمر رادیکولار برای اولین بار به شما مراجعه می کنند و علائم خطر (Red Flag) ندارد احتیاج به هیچ گونه رادیوگرافی ساده و MRI ندارد و انجام بیش از حد رادیوگرافی ساده و MRI یکی از معضلات جامعه پزشکی ما شده است. دقت کنید که در ۵۰% افراد طبیعی جامعه که هیچ درد کمری ندارند اگر MRI انجام شود علائمی از فتق دیسک وجود دارد. بنابراین اکثر فتق های دیسک که در MRI دیده می شود، هیچ گونه ارتباطی با علائم بیمار ندارد.

منبع: کتاب درسنامه ارتوپدی و شکستگی ها


به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است

دیدگاه شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *