در رفتگی شانه (Dislocation of Shoulder)

توسط admin, اردیبهشت ۲۶, ۱۳۹۷

در رفتگی شانه

در رفتگی شانه شایع ترین در رفتگی مفصل در انسان به شمار می رود. علت در رفتگی شانه این است که دامنه حرکات در شانه بسیار زیاد است. بنابراین پایداری مفصل فدای دامنه زیاد حرکات آن شده است. نکته قابل توجه این است که سر استخوان هومروس چهاربرابر حفره گلنوئید می باشد (بر خلاف سر فمور که در عمق استابولوم قرار دارد). خداوند برای پایدار سازی بیشتر مفصل شانه یک بافت لیفی- غضروفی (Fibrocartlage) به نام لبروم قرار داده است که مفصل شانه را پایدارتر کرده اما از دامنه حرکات آن نمی کاهد. علت در رفتگی مکرر شانه بعد از اولین در رفتگی آسیب همین لبروم می باشد در رفتگی شانه در اکثر موارد قدامی و به ندرت خلفی است.

در رفتگی قدامی مفصل شانه، علت، نشانه ها، علائم

این در رفتگی شانه بیشتر در اثر زمین خوردن در حالی که دست حایل بدن قرار دارد به وجود می آید.
در مشاهده، بیمار اندام مبتلا را با دست دیگر نگاه داشته است. گردی طبیعی شانه از دست رفته و به صورت خط مستقیم در امده است، انتهای شانه نیز تیز شده است.
در لمس، سر استخوان بازو در محل عادی خود نیست و معمولاً در قسمت قدامی شانه در زیر ترقوه لمس می شود.
حرکات شانه کاملاً محدود و دردناک است. محدودیت واضح در اینترنال روتیش شانه وجود دارد.
رادیوگرافی نه تنها به تشخیص قطعی در رفتگی کمک می کند بلکه در صورت وجود شکستگی آن را نیز نشان می دهد. در این موارد گرفتن رادیوگرافی نیمرخ واقعی شانه برای تعیین جهت در رفتگی کمک کننده است.
ضمن معاینه بیمار مبتلا به در رفتگی شانه، معاینه کامل رگ ها و اعصاب اندام بالایی ضروری است. شایع ترین عصبی که در در رفتگی قدامی شانه آسیب می بیند عصب آگزیلاری است. وجود ناحیه بی حسی روی قسمت بیرون شانه، دلیل بر ضایعه این عصب است.

درمان در رفتگی قدامی مفصل شانه

جا انداختن هرچه زودتر در رفتگی ضروی است. این کار را می توان با تجویز مسکن قوی توأم با داروهای شل کننده عضلات انجام داد
روش های مختلفی برای جا انداختن در رفتگی شانه وجود دارد که شایع ترین آن روش کشش از دو طرف است. نکته مهم این است که باید از حرکات شدید و ناگهانی اجتناب کرد و کشش با حوصله و وقت گذاشتن کافی انجام شود.

روش کشش از دو سمت

در این روش بیمار به پشت می خوابد و دستیار پزشک با انداختن یک ملحفه لوله شده در زیر بغل آن را به سمت خود می کشد. جراح ابتدا عضو مبتلا را چند دقیقه به طرف خود می کشد تا سر هومروس از حفره گلنوئید فاصله بگیرد. سپس با کم کردن ترکشن سر هومروس جا می رود. گاهی لازم می شود که همراه با ترکشن دست را به سمت داخل یا خراج بچرخانیم. جا افتادن شانه را جراح حس می کند و در صورتی که بیمار بیدار باشد دردش ناگهان تسکین می یابد.

روش آویزان کردن

در این روش پس از تجویز مسکن و شل کننده عضلات بیمار را روی تختی با ارتفاع مناسب بر روی شکم (prone) خوابانیده و در حالیکه اندام را از کنار تخت آویزان کرده سپس یک وزنه یک تا دو کیلوگرمی را به مچ بیمار آویزان نموده و صبر می کنیم. پس از شل شدن نسبی بیمار در رفتگی جا می افتد. در این روش احتمال آسیب به عروق و اعصاب بیمار بسیار کم بوده و روشی مناسب برای افرادی است که تجربه زیادی در درمان بیماران ارتوپدی ندارند.
بعد از جا انداختن اکثراً مفصل شانه پایدار می باشد و به بیمار توصیه می کنیم به مدت ۲-۳ هفته با استفاده از پارچه سه گوش دست را به گردن آوزیزان کنند در این صورت مفاصل انگشتان، مچ دست و آرنج را مرتباً حرکت دهد تا از سفت شدن و محدودیت حرکات آن جلوگیری شود.
در افراد مسن بهتر است حرکات پاندولر و چرخش بازو را هر چه زودتر شروع کنیم، زیرا مفاصل این افراد با بی حرکتی خیلی زود خشک شده و حرکات محدود می گردد.

درمان جراحی دررفتگی قدامی مفصل شانه

در رفتگی قدامی شانه اکثر موارد به طور بسته جا افتاده و احتیاج به درمان جراحی در رفتگی شانه ندارد. در موارد زیر ممکن است جراحی لزوم پیدا کند:
۱- در رفتگی شانه را که نتوان بطور بسته جا انداخت.
۲- در رفتگی شانه همراه با شکستگی که جابجا باشد
۳- قطعه بزرگی از حفره گلنوئید شکسته که باعث ناپایداری آن گردد.

۴- در رفتگی شانه همراه با زخم باز

منبع: کتاب درسنامه ارتوپدی و شکستگی ها


به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است

دیدگاه شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *