تنگی کانال نخاعی

توسط admin, اردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۷

تغییرات در اندازه و یا شکل کانال نخاعی با گذر عمر افزایش می‌یابد. در یک فرد سالم، وجود فضای کافی در فورامن‌های مهره‌ای، عبور طناب نخاعی و خروج فیبرهای عصبی را میسر می‌سازد اما در شرایط پاتولوژیک این فضا محدود شده (در اثر رشد بیش از حد استخوان یا بافت‌های اطراف) و باعث اعمال فشار بر روی اعصاب می‌شود که این امر موجب بروز علائم عصبی-عضلانی مختلف خواهد شد.

تنگی کانال نخاعی را به دو دسته تقسیم می‌کنند: تنگی در ناحیه کمری و تنگی در ناحیه گردنی. با اینکه تنگی در ناحیه کمری بسیار شایع‌تر است اما تنگی کانال نخاعی در ناحیه گردنی بسیار خطرناک‌تر می‌باشد.

تنگی کانال نخاع کمری در مقایسه با تنگی کانال نخاع گردنی

در تنگی کانال نخاع کمری، ریشه‌های عصب نخاعی در ناحیه کمری تحت فشار قرار می‌گیرند و یا به طور کامل بسته می‌شوند. این امر می‌تواند منجر به علائم سیاتیک- سوزش، ضعف و یا بی‌حسی -که از پایین کمر به ناحیه لگن و پاها انتشار می‌یابند، گردد. از مشخصه دیگر این علائم، تشدید آن‌ها هنگام انجام فعالیت است.

درد ناشی از تنگی کانال نخاع گردنی می‌تواند از لحاظ فشار بر روی طناب نخاعی بسیار خطرناک‌تر باشد. به علاوه، تنگی کانال نخاعی در گردن می‌تواند به علائم جدی مانند ضعف در بالا تنه یا حتی فلجی بیانجامد. چنین علائم جدیی را در تنگی کانال نخاع کمری نمی‌توان شاهد بود زیرا طناب نخاعی در این ناحیه عملاً وجود ندارد.


به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است

دیدگاه شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *